s

REVIEWS BLAME IT ON THE OTHER ONES (STEREOSTORE, 2006)

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", October 2006, CHROMEWAVES


This Dutch duo likes their indie rock 1990s-style. Owing a debt to everyone they no doubt read about in their dog-eared copies of CMJ, but drawing especially heavily from the heyday of Guided By Voices and Sebadoh, their sophomore mini-album is a tasty melange of fuzzily anthemic guitar pop, bendy song structures and sonic collagery. Compact and scrappy, The May Bees are currently on a North American tour and are worth checking out when they stop in at The Rivoli in Toronto on Thursday night.


REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", September 2006, INDEPENDENTSONLY

The May Bees are two musicians making a whole lotta big rock n' roll with two instruments and outstanding vocal chords. Playing music that roughly mirrors some of the sounds from the first wave of the "alternative" scene. They're really hard to pin down; the music has this driving beat that you can't get away from. A comfortable resonance, honest and raw, great for driving fast… believe us! Marzj and Gregory Orange seem the perfect pair when giving a listen to "Blame It On…" from start to end. They are together on time, as musicians, and in their songwriting. Here's another one for our top 10 of 2006!

REVIEW"BLAME IT ON THE OTHER ONES", September 2006, INDIEPAGES

This is the second self-released disc from this Dutch duo, and it's got some really good stuff on it. I have somewhat mixed feelings about it, though; many of these songs are really quite good, but the band makes such frequent use of samples (at the beginning of songs, in between songs, in the middle of songs...) that I had a hard time concentrating or even getting into some of this record. I say "had a hard time", as after a couple of listens, some of the samples seemed to not get in the way (although I can't say that they ever really worked, being that samples are generally a pointless addition to any record), though I definitely would've chopped the first 45 seconds off of the opening "Time Again" if I'd gotten to edit this record. Ignoring that flaw, the music itself falls somewhere in between the melodic noise of ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead and the catchiness of Guided By Voices, with highlights including "The Enemy's Scientist" and "Black Queen". But in addition to editing out the samples, I also would've cut the closing "Fields Of Albany" in half to improve it, although nothing could help the sluggish 7½ minute long "Mess". Still, I really liked enough of this record to make it a worthy listen. MTQ=4/6

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", August 2006, KINKY STAR

'The May Bees uit Nederland hebben hebben een erg volle sound voor slechts een two man band (of eerder boy/girl band) te zijn. De grappige Beethoven-intro bij 'Time Again', alsook een sterke stem van Gregory Orange, die ergens zweeft tussen Will Oldham, Neil Young en vooral Jason Lytle van Grandaddy zorgen voor een hechte combinatie. Ook het karig maar goed geplaatst gebruik van samples biedt een extra aan de sound. De lyrics zijn van hoog niveau, en de samenzang tussen Marzj en Gregory zorgt bij momenten voor kippenvel.

Grandaddy spookt wel meer door deze plaat; zo kan 'Mess' trots naast hun 'He's Simple, He's Dumb, He's The Pilot' staan: een erg straffe song dus. 'Gravity' begint met een leuke theremin, om dan over te gaan in een meer Weezer-achtig poprocksfeertje. Het grappige sample-intermezzo in het midden geeft wel een meerwaarde aan deze iets minder sterke song. Wat vooral kan gezegd worden over 'Blame It On The Other Ones' is dat het een erg afwisselende verzameling songs is, zonder noemenswaardige dalen maar erg veel toppen. Afsluiter 'Fields Of Albany' begint weinig veelbelovend, maar naar het einde breekt een epische rocker van formaat los, om daarna te verdwijnen in ruis. Dit is ook een kracht van The May Bees: hun songs bevatten erg verrassende wendingen.

Conclusie: een erg veelbelovende en veelzijdige band, waar we zeker nog van zullen horen. Benieuwd naar de full-cd!'

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", June 2006, MUSICFROM

De openingstonen van 'Blame It On The Other Ones' van The May Bees zetten je aardig op het verkeerde been, er klinkt een vreemde mix van jazz en een soort Weense wals en dat is toch niet bepaald het idioom waarin we dit duo verwachten. The May Bees bestaat uit drumster Marzj, die we eerder tegenkwamen in onder andere League Of XO Gentlemen en zanger/gitarist Gregory Orange. Het tweetal maakt een soort gruizige indierock waarbij namen als bijvoorbeeld Guided By Voices, Pixies, Placebo, The Grifters, Dinosaur Jr. en Queens Of The Stone Age naar boven komen. Een uiteenlopend rijtje en dat klopt, want The May Bees laat zich niet eenvoudig begrenzen.

De zes nummers op dit mini-album zijn nogal intens en dat komt vooral doordat beide leden nogal doordenderen op hun instrument. Vooral Marzj gaat af en toe behoorlijk beestachtig tekeer, maar ook Gregory wil nogal eens aan het scheuren slaan. Dat betekent overigens niet dat er geen tijd is om naar adem te happen, want het is een gevarieerde cd en zo kom je net zo goed een track als 'Mess' tegen dat klinkt als Bill Callahan (Smog) die verdwaald is in een spookhuis. Ook al vallen er zo steeds namen van andere acts, toch heeft The May Bees zeker wel een eigen geluid. Dat kenmerkt zich met name door de centrale rol van gitaar en drums die volop de ruimte nemen om hun ding te doen. Overigens is er meer te horen dan gitaar en drums, want Marzj stuurt ook een aantal samples aan en die brengen vaak een beetje lucht en licht in de composities. Datzelfde effect hebben ook de geluiden (vogeltjes, radiofragmenten etc) waar veel nummers mee beginnen en eindigen

Het is geen materiaal wat 1, 2, 3 blijft hangen, want er zijn wel wat draaibeurten nodig voor het May Bees-werk echt bezit van je neemt, maar eenmaal gewend blijken de zes tracks stuk voor stuk sterke nummers waarin van alles in te ontdekken valt en waarbinnen je eenvoudig naar de meerdere lagen in de song kunt luisteren. Voorts is goed hoorbaar dat het tweetal de muziek met het nodige plezier voortbrengt, zo lijkt bijna elke drumklap van Marzj uit te ademen dat ze geniet achter het drumstel. Al met al is 'Blame It On The Other Ones' beslist een sterke plaat waar we aangenaam door verrast zijn.

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", July 2006, KINDAMUZIK

Drumster Marzj (onder andere ex-League of XO Gentlemen) en gitarist Gregory Orange vormen samen The May Bees. Dit zes nummers tellende minialbum is thuis opgenomen en houdt tussen fuzzy gitaren en heerlijke droge drums het geluid rauw en kaal. Doorheen heel het album liggen invloeden van Guided By Voices en The Pixies; ook Foo Fighters en Radiohead zijn te bespeuren. Bij elkaar genomen schuurt, knettert en spettert dit oprechte, intense én eigenzinnige geluid dat van vele markten thuis is. Zonder een commercieel Kanegeluid ligt voor dit indierockduo een mooie carrière in het undergroundcircuit voor het oprapen.

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", august 2006, OOR

Vrolijk kwetteren de vogeltjes erop los. Zo echt dat uw recensente op zoek gaat naar vogelnesten in de muur. De geluiden blijken gewoon op de nieuwe EP van The May Bees te staan - niet te verwarren met de Utrechtse Maybees. Marzj (Maartje Simons, ex-drumster van League Of XO Gentlemen) en Gregory Orange hebben hun muziek doordrenkt met vreemde geluidjes en samples. Trompetgeschal, computergeluiden en walsmuziek lopen naadloos over in hun krakende indierock. Gregory zingt niet altijd zuiver, maar zijn stem is zo karaktervol dat je het hem snel vergeeft. Hij kan donker en grauw klinken, wat goed past bij de soms zwarte teksten. Op sommige momenten lijkt zijn aparte zang zelfs wat op die van Roald van Oosten (Ceasar). Van die band hebben The May Bees wel meer trekjes. Hun popliedjes zijn ook rauw en chaotisch en tegelijk aanstekelijk. Zoals in Black Queen, waarin lieflijke zang het opneemt tegen snelle drums en ronkende gitaarpartijen. Blame it... Is een intens schijfje, met helaas maar zes nummers.

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", october 2006, LIVEXS

De lat wordt deze maand voor de locals hoog gelegd met deze EP. The May Bees, met ondermeer drumster Marzj van wijlen Rudeboy's League of XO Gentlemen in de gelederen, zijn nu anderhalf jaar bezig en worden steeds beter. Blame It On The Other Ones zit sterk in elkaar. De gitaaruitbarstig in Black Queen is niet minder dan geweldig, de samples zijn vaak creepy en altijd origineel en ook de opnamekwaliteit is prima. De band kreeg hulp van Craig Ward die de EP masterde en van Pieter de Koning die de plaat produceerde, dus die voorsprong hebben ze. Maar ze doen het toch echt zelf. The May Bees klinken als allerlei (vooral Amerikaanse) rockgroepen, maar weten er een eigen draai aan te geven.
- Niets.
+ Alles!

(AS)

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", august 2006, DUTCH ROCK AND POP INSTITUTE

The core of The May Bees is formed by Marzj (who previously played the drums with The League Of XO Gentlemen) and singer/guitarist Gregory Orange. In January 2005 their debut album Fake Around was released, followed this year by Blame It On The Other Ones. Lots of references, like Placebo and Guided By Voices, come to mind when listening to the album. The track Black Queen also reminds of Dutch rockers Caesar. Anyway, Blame It On The Other Ones is a high quality album with raw rock songs and lots of tension.

REVIEW "BLAME IT ON THE OTHER ONES", July 2006, 3VOOR12 ARNHEM/NIJMEGEN

Blame It On The Other Ones sterk tussendoortje

Rauw, puur en intens: met deze woorden omschrijven The May Bees zelf hun album 'Blame it on the other ones'. Het kreeg al meerdere positieve recensies. De nummers zijn regelmatig te horen op alternatieve radiostations.

Het tweede album van Marzj en Gregory Orange is een album met een boodschap. Het is geen hapklare brok: je moet er een aantal keren naar luisteren en het is zeker de moeite waard om in je in de teksten te verdiepen. Er wordt gezongen over de macht van de media en de hectiek van het leven. Na het beluisteren van 'Mess', een rustige ballad, krijg je het gevoel dat je een beetje zweeft.

De muziek rockt, vergelijkbaar met The Pixies en The Foo Fighters. In het album zijn verschillende samples verwerkt, die de nummers een extra dimensie geven. Je belandt hierdoor in een soort muziekrollercoaster. 'Time again', het eerste nummer op de cd, is zeker zo'n nummer: rustige zang en scheurende gitaren.

Het tweede nummer 'Black Queen' opent met een fijne bassriff en een goed stukje drumwerk, en sluit af met een bombastisch einde. De diversiteit van het album blijkt vooral bij het laatste nummer 'Fields of Albany', waarbij je in alle rust het album verlaat onder het geluid van vogeltjes. Een uitstekende opwarmer, dit tussenalbum, want volgend jaar staat er een langspeler gepland. We kijken er naar uit!

REVIEW BLAME IT ON THE OTHER ONES, July 2006, FRET

De kern van The May Bees wordt gevormd door Marzj (zat ooit achter de drumkit bij The League Of XO Gentlemen) en zanger/gitarist Gregory Orange. Vorig jaar januari verscheen hun debuut Fake Around en nu is daar dan de opvolger Blame It On The Other Ones. Veel referenties, zoals Placebo en Guided By Voices, passeren de revue. Het tweede nummer Black Queen doet mij denken aan Caesar. Enfin, belangrijker is dat de band een eigen smoel krijgt. Dat is niet zo moeilijk gezien de hoge kwaliteit van de rauwe rocksongs en de spanning die ze moeiteloos weten vast te houden. Hulde!

REVIEW BLAME IT ON THE OTHER ONES, June 2006, PLANET TRASH

Het is natuurlijk geen toeval dat The May Bees in de maand mei hun nieuwe plaat uitbrengen. Of wel? De zes tracks tellende EP Blame It On The Other Ones is de opvolger van de vorig jaar verschenen debuut EP Fake Around. The May Bees bestaat uit Gregory Orange (zang en gitaar) en op drums Marzj (Maartje Simons) die we hadden kunnen kennen van o.a. de League of XO Gentlemen. Het duo werkt sinds twee jaar samen onder de naam The May Bees en maakt met regelmaat gebruik van de diensten van bevriende muzikanten op zowel plaat als podium.

Blame It On The Other Ones staat vol met bombastische indie rock met een rauw randje en doet denken aan ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Helaas zijn de meeste nummers aan de lange kant. Voor mijn gevoel had een meer puntige aanpak de nummers meer zeggingskracht kunnen geven. The May Bees weten hierdoor op deze EP nog niet op alle punten te overtuigen. Met links en rechts een beetje schaven zit een mooie full length er echter wel aan te komen. De band is overigens zo vriendelijk geweest om de laatste paar minuten van de plaat te reserveren voor rustgevende vogelgeluiden zodat de luisteraar rustig bij kan komen.